Παλαιά Κτίρια

Οι ελάχιστες οικοδομές στο κέντρο του, που διατηρούνται ακόμα όρθιες, μέσα στο πέρασμα του φθοροποιού χρόνου φανερώνουν την λαϊκή αρχιτεκτονική του χωριού. Έχουν τα χαρακτηριστικά των κατοικιών των πεδινών περιοχών και ιδιαίτερα του μεσαρίτικου κάμπου. Σε αυτά, ζουν «ως επί το πλείστον» οι ηλικιωμένοι ιδιοκτήτες τους, ή απόγονοί τους. Τα παλιά σπίτια της κοινότητας είναι πλινθόκτιστα, με σχεδόν επίπεδη, κεραμιδένια στέγη. Κάποια από αυτά είναι διώροφα, με εσωτερική αυλή και περιτριγυρισμένα με ψηλό τοιχάρι. Η αυλή συνήθως είναι αρκετά μεγάλη κι αυτό, γιατί στα περασμένα χρόνια, σ’ αυτήν, τα βράδια διέμεναν τα αιγοπρόβατα που κατείχαν οι οικοδεσπότες.

 Το δάπεδο είναι τσιμεντένιο, οι εσωτερικοί τοίχοι καλυμμένοι με γύψο και η οροφή κατασκευασμένη με βολίκια από ευκαλυπτόδεντρα, καλάμια, αχυροπηλό και παλιού τύπου κυπριακά κεραμίδια. Τα πορτοπαράθυρα, οι σκάλες που οδηγούν στο ανώγειο και τυχόν μπαλκόνια, είναι φτιαγμένα από ξύλο. Τα δωμάτια των παλιών σπιτιών είναι αρκετά ευρύχωρα και κτισμένα σε μεγάλο ύψος. Ιδιαίτερα ο «ηλιακός» του σπιτιού, δηλαδή το δωμάτιο που χρησιμοποιείται ως χώρος υποδοχής και καθιστικό, είναι το μεγαλύτερο όλων. Στα περισσότερα σπίτια υπήρχαν τα «ασσιελωνάρκα», δηλαδή μεγάλα και ψηλά δωμάτια, τα οποία χρησιμοποιούνταν ως χώροι φύλαξης αχύρου για τα ζώα. Απαραίτητος για κάθε σπίτι ήταν και ο φούρνος για το ψήσιμο ψωμιού και φαγητών. Τέτοιοι φούρνοι, υπάρχουν μέχρι σήμερα σε κάποια νοικοκυριά.